โล่ง..

เหอๆๆ ในที่สุดก็หาทางออกได้แล้ว แต่ปริศนาก็ยังมีต่อไป แต่ก็พอจะเข้าใจมากขึ้นแล้วแหละว่างานยุ่งจริงๆ อยากบอกว่า..ที่เปลี่ยนวันเนี่ย ไม่ได้เฉพาะใครบางคนนะ เพราะถึงจะเลื่อนแล้วไปไม่ได้แต่เพื่อนคนอื่นไปกันได้เราก็คงจะไม่เลื่อนเพื่อนให้ไปได้อีกหรอก แอบรู้สึกผิดที่ทำให้เพื่อนที่ไปได้กลับกลายเป็นไปไม่ได้ ขอให้เพื่อนๆพยายามไปให้ได้ละกันนะ เราขอโทษที่ทำให้วุ่นวาย..รู้สึกผิดจริงๆ

เอาเหอะ..ทุกอย่างพร้อมแล้ว เป็นงัยเป็นกัน

Welcome to my second home..

ไม่ได้ยกเลิก blog เก่า แต่แค่อยากมี blog อีกอันที่สามารถระบายอะไรๆได้มากขึ้นหน่ะ คงไม่ได้ up บ่อยๆเหมือนอันโน๊น แต่คิดว่าน่าจะช่วยให้อะไรๆที่มันฟุ้งซ่านลดลงได้มั่ง คงจะไม่บอกใครว่ามี blog นี้ด้วย ไม่อยากให้ใครอ่านแล้วสงสัยแล้วไปถามอะไรใครเข้า

เมื่อคืนร้องไห้อีกแล้วแหละ..เพราะ shock ตกใจ ผิดหวัง กะใครบางคน สงสัยเราจะเอาใจใส่เค้ามากไปมั๊ง ไม่เข้าใจว่าทำไมไม่บอกเราด้วยตัวเองทั้งๆที่ก็คุยกันอยู่ แล้วทำไมอยู่ๆเพิ่งจะมาบอกว่าไม่ไป ทั้งๆที่ก็เป็นคนที่บอกแล้วว่าจะไปแน่นอน ตารางสอนก็รู้มาตั้งนานแล้วหนิ รู้อยู่แล้วว่าจะมีสอบวันนั้น คิดว่าสอบแล้วไปเที่ยวไม่ได้ก็น่าจะบอกตั้งแต่แรกสิ หรือว่ามีอะไรที่ไม่อยากให้รู้รึเปล่า ก็ไม่อยากคิดมากนะ แต่..เราคิดว่าเรื่องสอบไม่น่าจะเป็นปัญหาเลย ที่บอกว่าไม่ได้เข้าเรียนเลยเพราะงานเยอะก็เข้าใจ แต่งานยุ่งๆนั้นก็เสร็จแล้วไม่ใช่เหรอ เหลือเวลาให้อ่านหนังสือตั้งเยอะแยะ เสาร์อาทิตย์นี้ก็อ่านก่อนได้ ((มีเวลา check mail ครึ่งเดือนได้ ทำไมไม่ไปอ่านหนังสือแทนล่ะถ้าคิดว่าไม่ทันจริงๆ)) จันทร์ถึงศุกร์เลิกงานกลับห้องแล้วก็อ่านได้ ทำงานเสร็จก็รีบกลับหออ่านหนังสือไม่ต้องอยู่ทำอะไรเรื่อยเปื่อยที่ทำงานก็มีเวลาอ่านเพิ่มแล้ว ถ้าคิดว่าไม่ไดพักสมองเลยก็ไปเที่ยวดิ พักสมองกะเพื่อนๆ 2 วัน แล้วจันทร์กะอังคารค่อยลุยใหม่ แต่สอบย่อยๆเองไม่ใช่หรอ ไม่ใช่ว่าเราไม่ห่วงเรื่องการเรียนเพื่อนนะ แต่เราดูว่าสอบเรื่องไรแล้วก็ไม่ใช่เรื่องที่ไม่รู้อะไรเลยหนิ น่าจะเป็นเรื่องง่ายๆด้วยซ้ำ เคยเรียนแล้วทั้งนั้น เราก็ไม่รู้ว่าที่นั้นเค้าสอนมากกว่าที่พวกเราเคยเรียนหรือเปล่า แต่พื้นฐานก็ดีอยู่แลวหนิ เท่าที่รู้จักกันมาเรารู้ว่าน่าจะอ่านหนังสือทันอยู่แล้ว ไม่ได้อยากคิดมากอะไรนะ แต่ก็รู้สึกงงๆว่าไม่ได้จะไม่ไปด้วยเรื่องแค่นี้ เมื่อคืนเราอ่ะอยากจะถามอยากจะบอกอยากจะแนะนำเหมือนที่เขียนในนี้นะ แต่ก็กลัวจะคิดมาก เราอ่ะเพื่อนคนไหนไม่ไปเราก็ตื๊อให้ไปทุกคนอ่ะ ไม่ได้เป็นเฉพาะกับใครเป็นพิเศษ เพื่อนคนอื่นตื๊อให้ไปมากกว่าที่บอกไปเมื่อคืนอีก แต่ทำไมเมื่อคืนเราพูดไรไปก็ไม่ตอบอย่างงั๊นหล่ะ รู้ป่าว..ว่ามันทำให้เราคิดมากกว่าเดิม ว่ามันอาจจะเป็นเพราะเรื่องบางเรื่องที่มีเราเกี่ยวข้องด้วยก็ได้ เราอ่ะ..อยากไม่ได้อยากให้ไปเพราะจะให้มันเกิดอะไรขึ้น แต่เราอยากให้มีความทรงจำที่สนุกๆด้วยกัน เพราะเราก็ไม่รู้ว่าโอกาสที่เราจะได้ไปเที่ยวด้วยกันกะเพื่อนๆที่สนิทกันมันจะมีอีกซักกี่ครั้งเชียว เพื่อนๆก็จะแยกย้ายกันไปแล้ว ทริปนี้อยากให้เพื่อนไปกันได้เยอะๆ แต่กลับกลายเป็นว่าค่อยๆไปกันไม่ได้ทีละคนๆ คนไหนที่ไม่แน่แต่แรกอ่ะ ก็ไม่ได้เป็นไรมาก แต่คนที่แน่ซะยิ่งกว่าแน่ว่าไป อยู่ดีๆก็ไปไม่ได้โดยที่บอกแค่นี่เนี่ย รู้สึเฟลอย่างแรงอ่ะ T.T

บางเรื่องที่เรารู้ว่าผิดไม่สมควรทำ เราก็พยายามจะไม่ให้มันเกิดขึ้นนะ แต่ก็ไม่รู้ว่าจะอดกลั้นได้หรือเปล่า บางทีเราก็คิดว่าช่างมันก็เป็นเรื่องของ 2 คน คนอื่นไม่รู้ก็ไม่เดือดร้อน เราก็ไม่ค่อยอยากจะรื้อฟื้นนะ ถ้าพูดเล่นๆมันก็สนุกดี เพราะเราก็ไม่ได้คิดอะไร คลายเครียดดี แล้วเราก็คิดว่าคงไม่คิดอะไรกับเราเหมือนกัน แต่เราก็ไม่รู้ว่าทำไมเราถึงรู้สึกว่ามันแปลกๆไปทุกครั้ง เหมือนว่ามาสำนึกผิดตอนหลัง ทำตัวแปลกๆไป คุยด้วยก็เหมือนไม่อยากคุย ไม่รู้ว่าเพราะว่าบังเอิญงานยุ่งรึเปล่านะ เฮ้ออ.. ไม่อยากมารู้สึกผิดอย่างงี๊เลยอ่ะ ที่เหมือนว่าจะทำให้เรื่องที่มันดีขึ้นแล้วแย่ลง

อยากให้เข้ามาอ่าน blog นี้นะ จะได้รู้ในสิ่งที่เราอยากพูดจริงๆ แต่จะทำยังงัยอ่ะเพราะอยากให้ blog นี้ไม่มีใครที่เรารู้จัก รู้ว่าเป็นของเรา ปวดหัวอ่ะ คงเพราะเมื่อคืนร้องไห้มากไป บอกแล้วนะ..ว่าไม่ได้คิดอะไรมากแล้ว แต่ก็ช่วยอย่าทำให้คิดเรื่องแย่ๆขึ้นมาได้มั๊ย ((เรื่องเข้าขางตัวเองอ่ะ เลิกคิดเป็นชาติแล้วอ่ะ เชื่อเหอะ แต่อย่าทำให้คิดว่าเกลียดเราเลยนะ))